ท่ามกลางความอ้างว้างแสนเปล่าเปลี่ยว
อยู่คนเดียวท้อแท้หมดสิ้นหวัง
เสียงกระซิบของเธอค่อยค่อยดัง
ก้องอยู่ในความลำพังไม่เหลือใคร

     ความทรงจำยังมีเธออยู่กับฉัน
เคยอยู่ใกล้ไม่ไกลกันยามร้องไห้
เธอไม่เคยหันหลังจากกันไป
แต่สุดท้ายเธอไปไหนไม่กล่าวลา

     คราบน้ำตาได้ปิดบังซึ่งความรัก
การอกหักทำให้ใจสุดอ่อนล้า
ทิ้งความฝันหล่นหายไปไกลลับตา
ฉันค้นหาเท่าใดไม่เคยเจอ

     ไม่เคยคิดว่าเธอจะทิ้งกัน
ปล่อยความฝันตามชะตาที่เพ้อเจ้อ
ไม่อยากเชื่อจำต้องเชื่อว่าคือเธอ
คือคนปล่อยให้ละเมออยู่ร่ำไป

     ฝนโปรยปรายลงมากลางความเศร้า
เธอทิ้งเราให้อาวรณ์นอนร้องไห้
แต่ไม่โกรธโทษเธอที่จากไป
ความทรงจำในใจยังมั่นคง

     รักไม่มีวันสิ้นสุดหรือจืดจาง
รักต่อเธอนำทางให้ไม่ลืมหลง
ความรู้สึกไม่เคยเลยที่ลดลง
กลับมั่นคงต่อเธอขึ้นทุกวัน

     ชีวิตฉันจำต้องมีหัวใจเธอ
หัวใจที่ละเมอเพ้อพบหา
ขอได้ไหมขอเป็นคนเช็ดน้ำตา
และเยียวยาเธอด้วยรักของฉันเอง