บทกลอนนี้มีไว้ให้ใครบางคน
ที่หมองหม่นหัวใจไร้จุดหมาย
อยู่โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเศร้าเดียวดาย
นอนร้องไห้ทนท้อทรมาน
      อยากให้รู้ไม่มีใครไม่เคยเศร้า
กว่าจะเข้าเส้นชัยไปสู่ฝัน
ต่างก็เคยเหนื่อยล้ามาทั้งนั้น
เก็บความฝันนำมาเพิ่มเติมแรงใจ
      จงลืมวันที่เหี่ยวเฉาเศร้าท้อแท้
เหลือเพียงแต่คืนวันอันสดใส
อยากให้ฝันเป็นฝันค้างหรืออย่างไร
พยายามครั้งใหม่คงไม่ตาย
       หากล้มเหลวเหนื่อยล้าอย่าหมองหม่น
หากเริ่มต้นอีกสักทีไม่มีสาย
เมื่อเมฆครึ้มควันหมอกพัดออกไป
ฟากฟ้าคงแจ่มใสใจเบิกบาน